Mən uzun müddət bu cür şeylərə qarşı olan insanlardan idim. Düzünü desəm, hətta bir qədər də qərəzliydim. Dostlarım vaxtaşırı danışanda, üzümü turşudub deyirdim ki, bunların heç birinə inanmıram, hamısı vaxt itkisidir. Özümü həmişə ağıllı, ehtiyatlı, riskə girməyən biri kimi göstərirdim. Amma içimdə nəyin gizləndiyini yalnız mən bilirdim – əslində mən sadəcə qorxurdum. Qorxurdum ki, yaxşı bir şeyə rast gəlsəm, ona aludə ola bilərəm, ya da başqalarının dediyi kimi, axırı xoş olmaz. O qorxu məni illərlə kənarda saxladı. Ta ki, o günə qədər. Keçən ilin qışında, işdən çıxandan sonra bir az da vaxtım çox idi, evdə oturub boş-boş sosial şəbəkələrdə gəzirdim. Bir qrupda maraqlı bir paylaşım gördüm – adamlar bir platforma haqqında danışırdılar, amma tərif deyil, əksinə, çox müsbət bir şikayət var idi. Necə deyim, bir qız yazmışdı ki, mən bu platformada oynayıram, bir problemim oldu, müraciət etdim, çox tez cavab verdilər, məsələmi həll etdilər, mən də təəccübləndim. O qızın yazısının altında çoxlu şərhlər var idi, hamı öz təcrübəsini bölüşürdü. Mən maraqla oxudum, çünki adətən insanlar pis şeyləri yazır, yaxşı şeyləri isə danışmırlar. Burada isə əksinə idi – hamı eyni şeyi deyirdi: burada işlər qaydasındadır, şəffafdır, etibarlıdır. Mənim beynimdə bir sual yarandı – görəsən, mən illərdir nədən qorxmuşam? O gün axşam dostum Elşən mənə zəng etdi, söhbət əsnasında ona bu gördüklərimi danışdım. Dedi ki, sən hələ də o mövzulara qarışmırsan? Mən dedim ki, yox, qarışmıram, amma bu gördüklərim məni düşündürdü. O güldü, dedi ki, sən həmişə ehtiyatlısan, amma bəzən ehtiyat insanı xeyirli şeylərdən də uzaqlaşdırır. Sonra əlavə etdi ki, mən özüm vaxtaşırı girirəm, heç bir problemim olmayıb, hətta bir dəfə kiçik bir texniki məsələ yaranmışdı, mostbet şikayet bölməsinə yazdım, bir saat ərzində cavab verdilər, məsələni həll etdilər. Onun bu sözləri mənim üçün çox önəmli idi, çünki Elşən boş adam deyil, hər şeyi ölçüb-biçər, dediyinə etibar edərəm.

Həmin həftə qərar verdim ki, qorxularımı bir kənara qoyum, heç olmasa sınayım, görüm nə imiş. Qeydiyyatdan keçdim, kiçik bir məbləğlə başladım, sadəcə maraqdan, heç bir iddiam yox idi. İlk günlər çox ehtiyatlı idim, sanki buz üstündə addımlayırdım. Hər addımımı düşünür, hər qərarımı təhlil edirdim. Amma zaman keçdikcə gördüm ki, burada hər şey o qədər aydın və şəffafdır ki, qorxmağa heç bir şey yoxdur. Bəzən qazanırdım, bəzən itirirdim, amma itirdiklərimin dalınca düşmürdüm, çünki əvvəlcədən özümə limit qoymuşdum. Mənim üçün ən maraqlısı o idi ki, bu proses ərzində özümü tanımağa başladım – mən əslində o qədər də qorxaq deyilmişəm, sadəcə etibar etməyi bacarmırmışam. Bu platforma mənə göstərdi ki, əgər sistem şəffafdırsa, qaydalar aydındırsa, insan öz həddini bilirsə, burada heç bir təhlükə yoxdur.

Bir ay keçdi, mən artıq özümü daha rahat hiss edirdim. Hərdən işdən sonra, yorğun olanda, bir az oynayır, beynimi boşaldırdım. Elə günlər olurdu ki, qazanırdım, elə günlər də olurdu ki, itirirdim, amma mənim üçün əsas olan qazanc deyil, prosesin özü idi – düşünmək, gözləmək, doğru anı tutmaq. Bu, mənə həyatda da kömək edirdi, çünki səbrli olmağı, nə vaxt dayanacağını bilməyi öyrədirdi.

O gün isə heç vaxt unutmayacağım bir gün oldu. Həmin gün işdə çox ağır bir gün keçirmişdim, rəis məni çağırıb dedi ki, layihəni ləğv edirik, aylarla çalışdığım iş boşa getdi. Evə gələndə əhvalım o qədər pis idi ki, nə yemək yemək istəyirdim, nə də danışmaq. Arvadım nəsə dedi, cavab vermədim, o da başa düşdü, məni rahat buraxdı. Otağa keçdim, telefonumu götürüb o proqramı açdım. Əvvəlcə heç nə etmək istəmirdim, sadəcə ekrana baxırdım. Sonra birdən qərar verdim, kiçik bir məbləğ qoyub oynadım. Qazandım. Yenə qoydum, yenə qazandım. Ürəyim döyünməyə başladı, amma bu dəfə qorxudan yox, həyəcandan. Ardıcıl qazanclar məni bir az da cəsarətləndirdi. Bir az daha böyük məbləğ qoydum. Və o an hər şey dəyişdi. Ekranda rəqəmlər o qədər sürətlə artırdı ki, gözlərimə inanmadım. Əllərim titrəməyə başladı, telefonu yerə salmaqdan qorxdum. Birdən qərar verdim, dayandım. Ekranda görünən rəqəm o qədər böyük idi ki, bir an nəfəs almadım. Sonra ayağa qalxdım, pəncərəyə yaxınlaşdım, dərin nəfəs aldım. O hissi təsvir etmək mümkün deyil – bu, sadəcə qazanc deyildi, bu, həftələrlə yığılmış stressin, işdəki uğursuzluğun, illərlə davam edən qorxuların birdən əvəzini tapması idi.

Arvadım qapını açıb içəri baxdı, gördü ki, pəncərənin qarşısında dayanmışam, gülürəm. Soruşdu ki, nə olub? Mən döndüm, dedim ki, bilirsən, bu gün işdə hər şey pis getdi, amma indi başa düşdüm ki, həyat hər zaman itkilərdən ibarət deyil. O, başa düşmədi, amma güldü, dedi ki, nə isə, əsas odur ki, əhvalın yaxşıdır. O gecə yata bilmədim, sevincdən, həyəcandan, bir az da inamsızlıqdan. Səhər tezdən qalxdım, balansı yoxladım, rəqəm hələ də orada idi. Həmin qazancın bir hissəsi ilə arvadıma uzun müddətdir almaq istədiyi xəz palto aldım, bir hissəsini də kənara qoyduq, sonra özüm üçün yeni bir kompüter aldım.

O gündən sonra mən o platformaya qarşı münasibətimdə bir şey dəyişdi. Artıq mən qorxmur, ehtiyat etmir, sadəcə həzz alırdım. Amma ən vacibi, mən başa düşdüm ki, illərlə nədən qorxmuşamsa, o qorxu boş imiş. Həmin qrupda oxuduğum o şikayət, dostum Elşənin sözləri, o gecəki qazanc – hamısı mənə bir şey öyrətdi: bəzən qorxularımız bizi ən yaxşı şeylərdən uzaqlaşdırır. Mən illərlə kənardan baxdım, başqalarının təcrübələrini dinlədim, amma özüm sınamadım. Sınamayan bilməz. Mən sınadım və gördüm ki, bu, heç də qorxduğum kimi deyil. İndi hərdən dostlarımla söhbət edəndə, kimisi hələ də həmin qorxularla yaşayır, mən deyirəm ki, qorxma, sına, amma həddini bil. Çünki əsas olan qorxmamaq deyil, həddini bilməkdir. Mən o gecə həddimi bildim, dayanmağı bacardım və bu, mənə ən böyük qazanc oldu. O qazancın pulu xərcləndi, amma o hiss, o an, o dərsi heç vaxt unutmayacağam. İndi həyatımda hər şey qaydasındadır, işim də yaxşıdır, ailəmlə də. O platforma mənim həyatımın kiçik, amma rəngli bir hissəsinə çevrilib. Bəzən axşamlar, işdən sonra, bir az vaxt ayırıram, oynayıram, həzz alıram. Bəzən qazanıram, bəzən itirirəm, amma heç vaxt itirdiklərimin dalınca düşmürəm. Çünki bilirəm ki, əsas olan qazanc deyil, o hissdir ki, sən özünü idarə edə bildiyini bilirsən. Və mən o hissi yaşadım, yaşayıram da. Qorxularımı bir kənara qoyub bir addım atdım və o addım məni gözləmədiyim bir yerə apardı. Təəccüblü deyilmi, insan bəzən ən çox qorxduğu şeyin içində ən çox axtardığını tapa bilir. Mən tapdım, ona görə də bu gün burada, sakit bir axşamda, bu sözləri yazıram, ürəyim rahat, fikirlərim aydındır.